Za 7 juli - terug naar Nederland

Dan de dag die altijd het minst leuk is om te beschrijven. De reis naar huis. Canada en het reizen in een camper is fantastisch geweest, maar aan alle het goede komt een eind. Zeker geen spijt om zo'n reis te ondernemen met een klein mannetje om ons heen. Van Vancouver en Calgary hadden we mijn zijn twee vast iets meer gezien, omdat je dan ook in de avonden nog rustig op pad kan gaan. Buiten de grote steden om valt het wel mee wat we daarom hebben aangepast. We hebben nog steeds erg veel gezien en gedaan. Zonde voor hem dat hij er later waarschijnlijk niets meer van kan herinneren, maar dan heeft ie dit om eens rustig terug te lezen en te bekijken. Genoeg tekst, foto's en filmpjes. Ergens lijkt het me nog wel een keer mooi om die natuur in de winter te zien, een compleet witte wereld met bevroren watervallen. Je moet natuurlijk ook wat te wensen overhouden.

We werden dankzij Nils op tijd wakker. De ontbijtzaal in het hotel was bomvol dus inderdaad maar naar de buurman gegaan. Daar was het lekker rustig. Wij namen allebei een lekkere bak koffie en een ontbijtbroodje. Een muffin met ei, kaas en spek of worst ertussen. Wat lekker zijn die toch! Plus omdat het kan allebei nog een donut. Ondertussen smulde Nils van een croissant.

Daarna zijn we nog even een half uurtje in het zwembad gaan liggen. We hadden nog even voor we vertrokken en dat is dan toch wel lekker. De koffers hadden we al praktisch klaar staan voor vertrek en even zwemmen is prima om de tijd te doden. Eenmaal opgefrist en al gingen we uiteindelijk op pad naar het vliegveld. Daar was het zo ontzettend rustig dat we overal vrijwel direct aan de beurt waren. We waren dus snel van de koffers af en door de douane heen. Toen nog weer wachten. Nils kon lekker heen en weer rennen en ik had het geluk dat ik een wedstrijd van het WK kon volgen. We haalden een broodje bij de Subway, dat hadden we deze vakantie nog niet gedaan. De Subway is hier toch iets minder vertegenwoordigd dat in de VS en we hadden natuurlijk altijd eten in de camper bij ons. Na een tijdje konden we aan boord van onze rechtstreekse vlucht naar Amsterdam. 

We hadden mooi ruime plekken, net achter de businessclass. De benen konden mooi worden gestrekt op die manier. Zo vriendelijk en leuk als het personeel vorige keer was met Nils, zo chagrijnig was men nu. Tel daarbij dat Nils na één uurtje slapen in het donker wakker werd en daar een soort paniekaanval bij kreeg en je begrijpt dat het voor ons niet bepaald een droomvlucht was. Daarna wilde hij niet meer slapen en hem aan het verstand brengen dat je zachtjes moet doen, dat gaat nog niet. We zullen wel niet veel vrienden gemaakt hebben deze vlucht, maar dat kan me niet nog minder interesseren. We hebben ons best gedaan hem zo goed mogelijk stil te houden. De vlucht duurde een uur korter dan gepland, dat was dan wel weer fijn. 

Nog geen derde van de mensen uit het vliegtuig stond bij de bagageband. Het grootste deel van de mensen mag nog een net zo lange vervolgvlucht richting Azië of Afrika pakken. Dan is het helemaal fijn dat Nils ze de eerste nacht in ieder geval wakker heeft gehouden. De koffers hadden we daardoor  ook zo. We werden opgewacht door mijn ouders. Drie weken zonder Nils was voor hen blijkbaar toch wel lang. Na een bakje koffie reden we weer naar Zwolle. Home sweet home! 

Vr 6 juli - naar de rodeo: The Calgary Stampede

Vandaag hebben we de tijd om eens lekker uit te slapen en dat hebben we dan ook gedaan. Eenmaal fris en aangekleed hebben we ontbeten in de zaal hier beneden. Het vult, maar daar is het mee gezegd. Meestal vind ik het in de hotels een stuk beter geregeld. Daarnaast zit de eetzaal helemaal vol. Hier naast de deur zit een Tim Hortons. Een soort Starbucks waar je ook kan ontbijten. Die gaan we morgen dan maar proberen. Verder hebben we de ochtend hier doorgebracht. Het lastige voor ons is dat die Stampede het middagdeel vult en dat ook de uurtjes die Nils normaal slaapt gaat opeisen. Daar wilden we Nils eind van de ochtend al nog even lekker laten slapen. Met een beetje moeite wilde dat. Dit keer bleef Metteke binnen en heb ik even lekker buiten gezeten in het zonnetje. 

Toen was het tijd om naar de Stampede te gaan. We lieten ons door de shuttle service naar de tram brengen. Het hotel biedt deze service aan, zolang de shuttle niet gebruikt wordt voor ritten van en naar het vliegveld. Scheelt ons toch weer anderhalve kilometer lopen in de brandende zon. De tram zal vol met medebezoekers. We waren underdressed. Als kerel heb je een ruitjesblouse en een hoed nodig en als vrouw op zijn minst cowboylaarzen. Dat hadden we net niet in de koffer gestopt. Dan maar overduidelijk de toerist uithangen hier. De Calgary Stampede is het grootste jaarlijkse festival van Canada. Sinds 1886 is er een jaarlijkse tentoonstelling, sinds 1912 een rodeo en deze twee zijn vanaf 1923 gecombineerd in de Calgary Stampede. Komen jaarlijks meer dan een miljoen mensen op af, dat is ruim 100.000 per dag. In ieder geval drie daarvan kwamen dit jaar uit Nederland. 

Vanaf de tramhalte hadden we al snel door dat het een massaal gebeuren was, maar toch viel het met de drukte bij de ingang nog wel mee. Eenmaal op het terrein zijn we direct naar onze tribuneplaatsen gegaan. Deze plaatsen hadden we vooraf gereserveerd. Anders is er op het grote terrein ook wel genoeg te beleven, maar alleen vanaf deze tribune is de rodeo echt goed te zien. We zagen de mannen zo lang mogelijk met 1 hand op een wild paard zitten en er af flikkeren. Verder wie het snelst vanaf zijn paard een lasso om een kalf gooit en dan zijn poten aan elkaar bind. Dat kan blijkbaar in goed 5 seconden. Het kalf wordt direct weer losgemaakt en loopt rustig de arena uit. Ook zagen we nog hoe ze tegelijkertijd een stierkalf en een cowboy loslaten. Die cowboy springt vanaf zijn paard om de nek van het kalf en smijt het beest op de grond. Dat kan in 4.4 seconden. Ze hadden geluk dat de inschrijftermijn voorbij was, anders had ik het wel kunnen verbeteren, denk ik. 

We gingen even de tribune af om het terrein te bekijken. Er zit een grote kermis bij en ook showt men overal hun vee. Dat vond Nils natuurlijk weer geweldig. Ezels, kalfjes, varkens, schapen. De gehele boerderij kwam langs. Een traantje van trots werd door ons gelaten bij de vermelding dat de goede melkkoe, de Holstein, van Nederlandse komaf is. Verder zijn er hoefsmeden, wagenmakers en eigenlijk al die traditionele westernberoepen bezig op het terrein. Nils is nog voor het eerst in de draaimolen geweest, dat vond hij geweldig! We wilden weer terug naar onze tribuneplekken, maar toen bleek het middagdeel al voorbij. Als we dat hadden geweten waren we in het begin wat langer blijven zitten. Het is een aardig groot terrein en zo druk leek het op het terrein eigenlijk niet, misschien komen de meeste mensen in de avond of komend weekend. Gezien de enorme hoeveelheid barbecues zou dat best eens kunnen. Met water in de mond heb ik er gefascineerd naar gekeken. Met onze grote vriend Nils gingen wij in ieder geval eind van de middag weer naar huis. De Stampede was voor ons erg leuk om een keer mee te maken. Zoiets is er niet in Nederland, in ieder geval niet van dit formaat. Mocht je ooit in Calgary zijn terwijl de Stampede er is, dan raden we het zeker aan!

Toen terug met de tram. Het is buiten al een lekkere 30 graden. De tram had geen airco en stond een tijdje stil. Foi, wat zweten met zijn allen. Er ging zelfs een dame van haar stokje. De jongedame werd gelukkig al snel geholpen. Voor ons fijn dat we al snel moesten overstappen in een tram met airco. Het zorgde er wel voor dat mijn shirt van licht- naar donkergrijs was gegaan en we even bij het hotel moesten opfrissen voor we gingen eten. Het was al wat laat voor Nils om uit eten te gaan, Metteke mocht kiezen. We kwamen uit bij Wendy's, de keten met vierkante hamburgers. Deze zat ergens tussen Cruise Canada en ons hotel, dus dat is op een paar minuutjes lopen. Lekker fout de dag en toch ook wel de vakantie afsluiten. Een mooie dag zo! Morgen weer richting ons land vol Holstein koeien!