Door de regen reden we naar Yoho National Park. Eerst weer terug de provincie Alberta in, waar we weer keken of de Bow Valley Parkway al geopend was, maar deze weg was helaas nog steeds dicht. Weer de snelweg. Overal langs de snelweg zijn ze hekken aan het plaatsen of staan deze net. Goed voor de veiligheid misschien, maar wij willen beesten zien! Opdonderen met je hekken! We reden al gauw weer langs de afslag van Lake Louise en niet veel later sloegen we af de weg in naar Yoho, weer in British Columbia. Voor ons het laatste nationaal park wat we aan de lijst toevoegen. Yoho heeft sinds 1886 de status van nationaal park.
Tegen half 11 arriveerden we op onze bestemming. In Yoho konden we op dit moment geen campings reserveren, wie het eerst komt wie het eerst maalt. Normaal is er een camping waar dat wel kan, maar die is deze zomer dicht vanwege werkzaamheden. Daardoor wisten we dat we wel op tijd in Yoho moesten zijn, want Monarch Campground heeft niet oneindig veel plekken en veel alternatieven zijn er niet in de buurt. Dat is echt stukken verder rijden voor een overnachting, wat ten koste gaat van de tijd in het park. We waren dus al op tijd bij Monarch Campground. Snel een vrij plaatsje zoeken, briefje ophangen dat de plek bezet is en een envelop met geld en je details in een busje doen. Gelukkig waren wij voorzien van een plaatsje. Volgens mij moet je anders voor een camping die geschikt is voor een camper gewoon het park weer uit.
Eind van de ochtend was er tijd voor het park zelf en reden we eerst naar het visitor center, maar daar was niet zo veel te zien. Daarna door naar Natural Bridge. De Kicking Horse River sleet zich een pad door de rotsen heen, waardoor er dus een brug van rotsen is ontstaan. Wat een capriolen halen mensen uit om daar de mooiste foto mee te maken. Wij zijn om en om even gaan kijken, want Nils had dit moment uitgekozen voor een dutje in de camper. Alleen achterlaten is natuurlijk ook geen optie. We reden vervolgens deze weg door naar Emerald Lake, maar door de regen en het gebrek aan parkeerplaats hebben we het bij even kijken gelaten. Het schijnt wel hoog aangeschreven te staan en de foto's op Google zijn prachtig, maar ook hier zal het vast niet zo mooi zijn uitgekomen door de regen en de harde wind. Lake Louise en Joffers Lake vielen ook tegen door de wind en regen. Er zit dan geen weerspiegeling in het meer en ook de kleur komt niet goed tot zijn recht. Zo mooi als Lake Moraine of Peyto Lake zal het daardoor in ieder geval nu niet zijn. Geen spijt dat we niet langer op een parkeerplekje hebben gewacht.
Toen terug naar de hoofdweg om de Wapta Falls op te zoeken in diezelfde Kicking Horse River. We reden alleen ineens het park uit, dat kan niet kloppen... Dan duurt het alsnog 10 km voor je weer kan draaien. Uiteindelijk vonden we eenmaal terug in het park de afslag die we hadden gemist. Die voerde ons een 1,8 km onverharde weg op richting een modderige parkeerplaats bij het begin van de trail. Die parkeerplaats is niet echt gemaakt voor campers, maar met een beetje geduld en goede wil kon iedereen in en uit rijden. Daarna een zandpad van 2,4 km lopen. Had ik al gezegd dat het veel heeft geregend? Ondanks dat we de wandeling droog hebben kunnen doen, leek het meer op survival. Wat een modderboel. Je merkt wel dat iedereen die hier loopt er hetzelfde over denkt. We lachen er maar wat om, dat is beter dan huilen. Helaas heb ik ook nu de korte broek in de camper gelaten, het zijn geen zomerse temperaturen met dit natte weer. De wandeling was wel de moeite waard. Weer een mooie waterval. Slechts 18 meter hoog, maar wel ruim 100 meter breed. Ik denk dat ie nog mooier is als je aan de onderkant kan kijken, maar daar liep geen pad heen wat ik durf te lopen, terwijl ik Nils in een draagzak op mijn rug til. We gingen dus weer terug naar de camper en daarna weer terug naar de camping.
Ergens vroegen we ons dan af of niet iemand gewoon je campingplek inneemt als de boel vol zit en je er niet bent, maar zo asociaal is gelukkig niemand geweest. Een heel waterdicht systeem van een briefje op een paaltje hangen is het natuurlijk niet. Er zit wel een betaling in een brievenbus, maar ook daar zit toch moeilijk een volgorde in. We zagen eind van de middag ook genoeg mensen alsnog bij lege plekken kijken of het al gereserveerd was. Helaas voor hen zonder succes. Zij mogen wel een eind rijden het park uit. Dat één gesloten camping in de zomer dan zo'n flinke uitdaging voor veel mensen creëert. De spoorlijn zien we hier ook een eind verderop in de bergen langs de camping lopen tussen twee tunnels in, maar gelukkig is dat ver genoeg om geen getoeter te horen.
In de avond zijn we toch nog even naar Takakkaw Falls gereden. Eerst dachten we hier morgenochtend nog even te gaan kijken, maar het was nu droog en de natte koude kampeerplek biedt verder maar weinig vermaak. Dus toch nog maar even op pad naar die waterval. Er zitten twee haarspeldbochten in de weg, waarbij je met de camper dat middelste stuk dan maar in zijn achteruit zou moeten doen. Het was in de avond echter zo rustig, dat ik de bocht maar gewoon in 2 a 3 keer insturen nam. Niemand heeft er last van gehad. Net na deze haarspeldbochten stak ineens iets voor ons de weg over. We denken na enig overleg dat het een wolverine was, dat noemen we in Nederland een veelvraat. Het zou ook een das geweest kunnen zijn, dat was eigenlijk de eerste ingeving, maar dassen zijn volgens ons en Google toch wel een stuk kleiner. Het was in ieder geval verdwenen voor we een fototoestel of iets dergelijks konden pakken. Jammer, want volgens mij is het vrij uniek om die dieren te spotten. Vlak voor de parkeerplaats zagen we ook weer drie elk lopen. Dat leverde een mooi plaatje op. Eindelijk weer wildlife! Het laatste grotere dier was toch al weer 3 dagen geleden.
In de avond zijn we toch nog even naar Takakkaw Falls gereden. Eerst dachten we hier morgenochtend nog even te gaan kijken, maar het was nu droog en de natte koude kampeerplek biedt verder maar weinig vermaak. Dus toch nog maar even op pad naar die waterval. Er zitten twee haarspeldbochten in de weg, waarbij je met de camper dat middelste stuk dan maar in zijn achteruit zou moeten doen. Het was in de avond echter zo rustig, dat ik de bocht maar gewoon in 2 a 3 keer insturen nam. Niemand heeft er last van gehad. Net na deze haarspeldbochten stak ineens iets voor ons de weg over. We denken na enig overleg dat het een wolverine was, dat noemen we in Nederland een veelvraat. Het zou ook een das geweest kunnen zijn, dat was eigenlijk de eerste ingeving, maar dassen zijn volgens ons en Google toch wel een stuk kleiner. Het was in ieder geval verdwenen voor we een fototoestel of iets dergelijks konden pakken. Jammer, want volgens mij is het vrij uniek om die dieren te spotten. Vlak voor de parkeerplaats zagen we ook weer drie elk lopen. Dat leverde een mooi plaatje op. Eindelijk weer wildlife! Het laatste grotere dier was toch al weer 3 dagen geleden.
De waterval zelf is 373 meter hoog, waarbij de grootste vrije val zo'n 250 meter hoog is. Het meeste water verdampt of verwaaid al voor het de grond raakt. Een indrukwekkende om te zien. Het kon ons niet eens schelen dat het wederom was gaan regenen. Naast ons liep er nog één verdwaalde Engelsman, die hier om de hoek in een hostel verbleef. Verder was er helemaal niemand. Genieten van de natuur lukt toch altijd beter zonder mensen om je heen. Het begon al licht te schemeren toen we terugreden, ook nu had ik gelukkig tijd genoeg om dat stukje niet achteruit te hoeven rijden. Bij de camping had gelukkig wederom niemand onze plaats ingenomen en werd het ook weer droog. Hopelijk blijft dat zo!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten