Za 30 juni - Icefields Parkway

De dag begon weer vroeg. We gaan de Icefields Parkway afrijden, die deels in Jasper en deels in Banff ligt. Zelf snap ik niet helemaal waarom het vier nationale parken tegen elkaar aan zijn en niet gewoon één heel groot park, maar zeggen dat je vier parken hebt bekeken klinkt ook wel stoerder dan één.

We rijden vandaag geen hele grote afstand, maar 230 kilometer en dat zou gemakkelijk in drie uur rijden moeten kunnen. Men zegt dat je toch wel echt een dag voor deze route moet uittrekken om dingen te bekijken, daar luisteren we dan maar naar. We maakten ons dan ook snel gereed en vertrokken.  

Als eerste stopten we bij de Athabasca Falls. Wat een kracht weer! De hoogte is maar 23 meter (in meerdere etappes), maar de hoeveelheid water maakt het imposant om te zien. Het was er ook nog lekker rustig. We hadden nog bijna het idee de waterval voor ons alleen te hebben. Eenmaal weer in de camper, hadden we niet veel later een traffic jam. Helaas geen beer, wel een wapitimannetje met een flink gewei. Vrouwtjes en jongen genoeg, maar zo'n mannetje hadden we nog niet gezien. Daarna door naar de volgende waterval. Sunwapta, vast vernoemd naar een of andere indiaan. Sunwapta zelf was leuk, maar we hebben mooier gezien deze reis. Ondertussen zijn we door de dagen heen natuurlijk al aardig verwend. Toch is deze 18 meter hoge waterval absoluut een stop waard. We zijn bij een aantal uitkijkpunten gestopt, voor uitzicht over de vallei, watervallen en gletsjers. Vooral de Tangle Creek Falls die vlak aan de weg zaten vonden we mooi. Deze valt in 4 etappes zo'n 48 meter naar beneden.  Het is vandaag aardig bewolkt in de vallei en het had van ons ook best een tikkie warmer gemogen. 

Toen was het tijd voor weer eens iets anders dan een waterval, een gletsjer. Naar deze Athabasca Glacier zijn we toegelopen. Ik heb hier van mijn geloof af moeten stappen en heb voor deze wandeling even een lange broek aangetrokken. Het is bij de gletsjer flink koud en het waait hard. Doordat de wind over de gletsjer blaast regent het af en toe wat. Dat lijkt wel van dat ijswater. En dat terwijl we precies op de helft van het jaar zitten. Wel enorm mooi om eens zo'n gletsjer te zien. Je kan goed zien waar deze in het verleden liep en wat het effect van global warming is. Misschien moet Trump hier maar eens gaan kijken. Het water van de gletsjer stroom naar 3 oceanen, Arctic, Pacific en Atlantic. Netjes, dat doe ik met een keer stralen niet na. Vanaf de parkeerplaats kan je alleen naar het uitkijkpunt aan de onderkant van de gletsjer lopen. Iets verderop aan de weg zit een visitor center, waar je een tour kan boeken om met een soort bussen met enorme wielen een stuk hoger op de gletsjer te komen, waar je er even rond mag lopen. Dat had ons wel hartstikke mooi geleken, maar dat kost gewoon te veel tijd en de schitterende Icefield Parkway neemt nu al de hele dag in beslag. Na een paar minuten kijken en rillen zijn we terug richting de camper gelopen. Uit principe ging snel de korte broek weer aan. 

Daarna rijden we Banff in. Het volgende nationaal park op het lijstje. Dit is een nationaal park sinds 1885 en is daarmee het oudste park van Canada. Hier wisselen de uitzichtpunten zich iets minder snel af, maar het is wel een prachtige route. Bij the Crossing stoppen we even om een broodje te halen. Zo veel eetgelegenheden zitten er niet op de route, het was er behoorlijk druk. Na de lunch hebben we vrijwel meteen weer een traffic jam. Nu staan er een aantal bighorn sheep in de berm. Metteke stapt uit, maar komt snel weer binnen, ze komen wel heel dichtbij! 

Daarna stoppen we na een tijdje rijden bij Summit Bow en Peyto Lake. Via een steil pad kan je uitkijken op het meer. Dat pad is zo steil dat we dat niet wat voor Nils vinden. Het fijne daarvan, is dat ie dan bij papa op de rug mag. Ik voel me af en toe net zo'n pakezel hier. Na een stuk klauteren komen we bij het view point. Wat een mooi meer! Zo blauw hebben we het nog niet gezien. Veruit het mooiste meer tot nu toe. Door het van wat hoger te bekijken komen de kleuren wel altijd een stuk mooier uit. Misschien krijgt het meer morgen nog concurrentie van Lake Louise of Lake Moraine. 

Daarna wilden we het laatste stukje voor vandaag afrijden, naar Lake Louise Campground. Blijkbaar had ik niet helemaal het juiste adres op de navigatie ingevuld en hebben we de afslag van de camping gemist. We kwamen al langs de afgesloten weg naar Lake Moraine en reden per ongeluk de drukke parkeerplaats van Lake Louise op. Hier staan gewoon meerdere parkeerwachten om iedereen in goede banen naar het meer te laten kijken. Wat een massaal gebeuren, terwijl het tot nu toe best mee viel met de drukte. Eenmaal geparkeerd zochten we op google op hoe we naar de camping moeten komen en zagen meteen waar het mis was gegaan. Daarna vinden we de camping vrij snel en reden een paar minuten laten de camping op. De camping ligt ingeklemd, met aan de ene kant het spoor van oost naar west Canada en aan de andere kant de bow river. Weer heerlijk verscholen tussen de bomen. 

We gaan vroeg op pad morgen om de drukte bij Lake Moraine voor te zijn. De parkeerplaatsen daar zijn beperkt en zodra die vol zijn, sluit men de weg af. Dat is vaak al vroeg in de ochtend, en vanaf dan moet je er met een shuttle bus naartoe, dat geregel hebben we geen zin aan. Lake Louise zelf is ook druk, maar daar zijn weer ontzettend veel parkeerplaatsen. Helaas verwacht men ook wat slechter weer, we zullen zien. 

Wapiti

Vr 29 juni - Jasper National Park

De wekker ging vroeg. Lees: al om zes uur! We wilden een beetje op tijd richting Maligne Lake, voordat alles helemaal vol staat. De weg naar Maligne Lake staat bekend als een een plek waar veel dieren gezien worden in de ochtenduren. We waren de camping nog maar net af, of we zien een hele groep wapiti's langs de kant. Zeg maar een hert 2.0. Net geen eland, maar toch aardig groot. Daarna reden we naar Maligne Canyon. De Canadezen noemen dat beest overigens een elk. Daar kan je een stuk door de kloof wandelen langs een riviertje We zijn tot aan de 4e brug over de canyon gelopen. Leuke wandeling en het water ging weer aardig te keer. Toen we na een dik uur klaar waren en bij het Teahouse een koffie hadden gescoord, kwamen de eerste bussen Aziaten net aan. Die hebben we mooi verslagen.

Daarna door naar Maligne Lake. Onderweg was er weer een opstopping; een zwarte beer. Ik parkeerde de auto en Metteke draait het raam open, loopt die beer direct onder haar portier langs. Dat was dichtbij, ze had hem zo ongeveer kunnen aaien. Toch maar goed dat we er zo vroeg waren dan. 

Maligne Lake zelf gaf ons geen heel voldaan gevoel. Het waaide hard, waardoor de kleur en weerspiegeling niet echt uitkomen. We hebben er een stuk gelopen zonder einddoel en toen het pad flink de bossen in leek te gaan gingen we dezelfde weg weer terug. Tijd om weer in de camper te stappen voor om terug te rijden. We reden langs Medicine Lake, wat een stuk blauwer leek. Vanaf de parkeerplaats hebben we de ogen goed de kost gegeven, er moet daar ergens een nest van bald eagles zitten, maar die hebben we niet weten te traceren. Jammer, we zouden ze graag eens van wat dichterbij zien. Wel zagen we nog een hertje en wederom een hele groep wapiti's. De route bewees wat dat betreft de reputatie van wildlife hotspot wel. 

Daarna hebben we lekker geluncht in het stadje om weer terug naar ons plekje te gaan voor een middagdutje. Deze route was eigenlijk het hoofdplan voor vandaag. Er zit wel een mooie gletsjer vlakbij, maar die is vanwege werkzaamheden onbereikbaar en daar mag je met een camper van 9 meter of langer geloof ik sowieso niet parkeren. De mooiste route van het park, tussen Jasper en Banff, staat voor morgen op het programma. Daar zit ook een gletsjer aan, die je wel met een camper kan bereiken. Dat staat voor morgen dan ook wel op het programma. 

Eind van de middag zijn we een kilometer of 4 naast de camping naar de Jasper sky tram gegaan. Die brengt je tot bovenop Mount Summit. Tijdens onze reis zijn er een paar plekken waar je met een gondel tot op de bergtop kan komen. De eerste optie was aan de Sea to sky highway, naast de Shannon Falls, maar dat is door tijdgebrek niet gelukt. Dat is volgens mij wel een hele populaire. Dan kunnen we over een aantal dagen in Banff, of nu hier. Gezien we vanmiddag tijd hadden, besloten we dat hier te gaan doen. We hadden afgelopen dagen mensen gesproken, die er vorige week in vastzaten in een sneeuwstorm en door een helikopter naar beneden zijn gebracht, enkelen pas de volgende ochtend. Toch hebben we maar kaartjes gehaald en zijn een beurt later ingestapt, met wisselend enthousiasme. In ongeveer 7 minuten worden we in een grote cabine naar boven gehesen. Metteke staat met haar rug tegen het raam vanwege haar hoogtevrees en ik kan mooi over haar heen naar buiten kijken. 

Het uitzicht over Jasper en de omgeving is vanaf de top fenomenaal. Er lag her en der nog sneeuw. Wat zijn die meren en riviertjes mooi donker- en lichtblauw. De camping is ook goed te zien, maar gezien dat in de bossen is, kan je ons overnachtingsplekje niet vinden. Het is natuurlijk ook een paar kilometer verderop. Nils heeft er heerlijk rond gerend. Erik is nog even alleen wat verder naar boven gelopen, omdat hij per se de sneeuw in de hand wilde hebben. Daar werd hij nog verrast door een bergmarmot die achter hem kiekeboe ging spelen, eentje met een flink formaat. Toch schrikken als je omdraait en er zit er ineens eentje een meter achter je. We hielden de lucht om ons heen wel in de gaten, zodat we bij eventueel dreigende wolken nog snel naar beneden zouden kunnen gaan. Gelukkig hebben we geen dreigende wolken gezien. Na een tijdje namen we weer de kabelbaan naar beneden. Het avontuur van een sneeuwstorm is ons bespaard gebleven.

Op de camping dacht ik de weg aan de buitenkant eens andersom te rijden tot aan onze plek, maar het laatste deel was afgesloten. Precies daar reden we wederom door een groep wapiti's heen, deze keer met veel jongen er bij. Mooi om te zien! Daarna draaiden we om en reden alsnog naar ons plekje. De dag hebben we afgesloten met een stiekem drankje in de zon (wij zijn tegen alle alcoholverboden) en Nils met Peppa big! Zelfs langs de camper zien we later nog weer herten lopen. Zonder vuurtje is er in de avond weinig te beleven, aangezien we Nils uiteraard niet alleen in de camper achterlaten. Het zal wel vanwege alle elk zijn dat er hier geen vuurtjes zijn toegestaan. Dan zelf ook maar vroeg het bed in. Zo veel dieren zien als vandaag, dat is precies wat we willen!

witstaarthert