Do 5 juli - de camper inleveren in Calgary

Deze ochtend werden we voor het laatst wakker in de camper. Het zonnetje scheen, maar het was nog lekker fris buiten. Om 11 uur moeten we dit beestje schoon en wel inleveren in Calgary. Dat is vanaf Banff goed anderhalf uur rijden. Dus het laatste beetje afgewassen, opgeruimd, riool dump gedaan en op pad naar Calgary. Het eerste half uurtje door de bergen en daarna over de prairie. Op die open vlakte was het nog flink winderig, dat kan je goed merken aan de camper. 

Al snel reden we Calgary in. Daar werd het meteen weer wat drukker, maar inmiddels zijn we wat meer ervaren in het rijden in een camper. Daarnaast was de route naar ons hotel hartstikke simpel. Vanaf Banff pak je snelweg nummertje 1 naar Calgary en je verlaat deze pas bij Barlow Trail North. Nu nog 2,5 kilometer en dan zie je het hotel. Zo lang je gewoon op de rechterbaan blijft rijden, kan het behoorlijk druk zijn, maar merk je er niet al te veel van. Kwart over 10 stonden we al bij ons hotel in Calgary. Dit hotel hebben we uitgezocht via zo'n vage hotelsite. Je geeft wat criteria op, voor ons was dat het hotel niet op grote afstand van het vliegveld moest zitten en dat het shuttle service moest hebben, zodat we overmorgen eenvoudig op dit vliegveld kunnen komen. Zo'n website boekt dan uit zichzelf een passend hotel, dat bleek de Lakeview Signature Inn. Na het boeken kwamen we er achter dat dit adres nog geen kilometer van Cruise Canada is, waar de camper moet worden ingeleverd. Puur toeval, maar dat komt dan behoorlijk handig uit. We wilden daarom kijken of we daar onze bagage vast neer mochten zetten, zodat we de camper leeg konden inleveren. Het was nog beter, de kamer was al vrij. Dankbaar checkten we in en leegden onze camper.  

Na alles op de kamer gezet te hebben zijn we na 2.800 trouwe kilometers de camper gaan inleveren. We hebben gelukkig geen echte problemen gehad met de camper en het rijden is uiteindelijk best meegevallen. Metteke heeft wel een aantal keren uit moeten stappen om mij een beetje te helpen met het achteruit rijden, maar dat ging samen steeds beter. De wegen buiten de steden in Canada zijn voor mijn gevoel ook vaak een stuk ruimer dan in Europa en het is zeker dat het daar minder druk is. Ik denk niet dat ik graag met zo'n grote camper rond zou rijden in de Alpen bijvoorbeeld. Het personeel bij deze vestiging was gelukkig wel behoorlijk vriendelijk, in tegenstelling tot hun collega's in Vancouver. We waren binnen 5 minuten weer weg, nadat men had gezien dat wij de boel heel en schoon hebben achter gelaten. Helaas denken we dat de knuffelbeer die we in Pacific Rim voor Nils hadden gekocht achter gebleven voor de volgende huurders. De taxi's reden af en aan voor mensen die de camper inleveren, dan is het toch wel lekker dat wij dit zonder bagage lopend af konden. Scheelt weer een half uur wachten.   

Daarna zijn we gaan lunchen bij een Canadese delicatesse zaak. A&W. Lekker een hamburger en rootbeer. Dat daar beer in staat is een gemene valstrik. Dat heeft niks met bier te maken, het is volgens mij gewoon een of andere gemberfrisdrank. Echt lekker vond ik het niet. Deze tent zit vrijwel naast ons hotel, na de lunch deden Nils en papa een dutje, terwijl Metteke lekker buiten in het zonnetje zat. Na het dutje zijn we even van het zwembad gaan genieten. Ook dat hadden we als selectiecriteria voor het hotel aangegeven. Even lekker ontspannen in een hot tub. Helaas is dat zwembad binnen en niet buiten, maar je kan niet alles hebben. 

We sloten de dag af bij Red Lobster. Een seafood keten, die eigenlijk sinds onze reis door de VS al op het lijstje staat om ooit eens te gaan eten. Daarvoor namen we 2 haltes de tram, een hele belevenis voor Nils. Het was eerst nog wel even een kwartiertje lopen naar de tramhalte en het is in de stad inderdaad weer een flink stuk zonniger en warmer dan in de bergen. Dat is nog best warm. Eenmaal uitgestapt vonden we het restaurant al gauw. We hebben allebei een kreeftstaart gehad, Metteke met zalm en shrimp en ik met krabpoten en andere shrimp. Heerlijk! Nils at een soort fish en chips, maar onze man is al snel tevreden. Metteke als toetje een chocolade cake voor een heel weeshuis bestelde en Nils kliederde de hele tent onder met een ijsje. 

We namen de tram weer terug richting ons hotel. Het nadeel van een grote hotelkamer is wederom dat je niet zo veel meer kan als Nils eenmaal slaapt, waar je anders misschien iets van de stad zou gaan bekijken. We lagen daarom allemaal maar weer op tijd te slapen. Lekker een lui dagje gehad vandaag, morgen de Stampede!

Wo 4 juli - van Yoho NP weer naar Banff NP

We werden pas kwart voor 8 wakker. Vandaag hoeven we toch maar 80 km en tot aan de afslag naar Kootenay hebben we dit stuk al gereden. Gezien de Icefields Parkway en Lake Moraine/Lake Louise ook bij Banff horen hebben we sowieso al aardig wat in het park gezien. We reden voor de laatste keer weer de provincie Alberta in en pakten weer de inmiddels bekende snelweg. Aan de overkant van de snelweg zagen we nog een keer een hele grote groep mensen foto's maken, maar geen idee waarvan en keren zit er dan niet in. Daarom gingen we ook graag van de snelweg af zodra dat kon. Gelukkig konden we bij de afslag naar Kootenay de parallelweg op, weer verder richting het stadje Banff. We stopten aan deze weg als eerst bij het wandelpad naar Rock Bound Lake. Daar kon je in 7.7 km heenlopen. We zijn er aan begonnen. We stopten echter na al snel een afslag te hebben genomen na een kleine kilometer bij Silverton Falls. Wel een pittig pad, wat af en toe langs afgronden loopt en blijkbaar af en toe last heeft van wat aardverschuiving. Nils hebben we voor de zekerheid op sommige stukken maar gedragen. Lekker rustig, we zijn echt maar een paar andere mensen tegengekomen. Wel weer een mooie waterval, van een meter of 50 hoog. Een klein uurtje later konden we weer verder.

Na een kilometer zagen we een hertje langs de kant. Vanuit de auto hebben we even snel wat foto's gemaakt. We wilden vervolgens stoppen bij Johnston Canyon. Een kilometer voor die afslag stonden de auto's al in de berm om daar heen te gaan. We zijn doorgereden. Het is een populaire canyon, maar eerlijk gezegd hebben we geen idee wat we hebben overgeslagen en dus ook geen spijt. Vooral niet opzoeken op Google hoe het er uit ziet, dan blijft dat wel zo. (Edit: in 2026 heb ik dat toch eens gedaan, bij het teruglezen van dit verhaal. Dat hadden we inderdaad wel heel erg mooi gevonden. Ondertussen hebben we gelukkig wel vergelijkbare wandelpaden in Europa gezien. Maar als ik er ooit weer kom, sla ik het niet nog een keer over!)

We hebben de hele weg gespeurd naar dieren, maar niet meer dan dat hert gespot. We maakten vlak voor het stadje nog even een stop met uitzicht over Vermillion Lakes, wat een prachtig gebied. Nils sliep inmiddels weer, dus we hebben met zijn tweetjes op een muurtje gezeten, zo'n 10 meter van de camper. Net onder dat muurtje waren weer allerlei marmotten druk bezig. Ziet er toch altijd vermakelijk uit. Een paar kilometer verder, bij de afslag van Banff zijn we eerst de Norquay Road opgereden. In de winter gaat de weg naar een skilift. Nu is alles dicht, maar het uitzicht over Banff en de omgeving is fantastisch. Dat hadden we via streetview ontdekt, ook hier was het relatief rustig. 

Daarna een lunch in het stadje. Er waren speciale parkeerplekken voor campers en gelukkig was er al snel een vrij plekje voor ons gevonden. Metteke ging biefstuk op een grillplaat leggen, Nils aan de rösti en ik een hamburger van elkvlees. Heb ik dat ook eens gegeten. Het stadje zelf was druk, dan gaan we liever weer verder. We reden naar camping. Later bedacht ik me pas dat net onder het stadje de Bow Falls nog liggen, die stonden eigenlijk op het lijstje om te gaan bekijken. Helemaal vergeten op dat moment. We hebben gelukkig al zo veel watervallen gezien dat we daar nog wel mee kunnen leven.

Iets na 2 waren we op de camping, met de pakkende naam Tunnel Moutain Village I. We hadden een plekje aan de rand van de camping uitgekozen, omdat je dan een vrijere plek hebt en er in pricipe gewoon van alles langs kan lopen. Er zitten hier eigenlijk nooit hekken om de campgrounds. Het is eindelijk zonnig vandaag dus we hebben buiten de koffers ingepakt. De camper moet weer leeg ingeleverd worden natuurlijk. Eind van de middag zijn er even naar het uitkijkpunt op een hoodoo gelopen. Een steen die ons een beetje aan Bryce Canyon deed denken. En wat een schitterend uitzicht over de vallei ook weer. Onderweg zagen we nog 2 elk lopen met een jong. Nils was echter niet van plan om ons lang te laten genieten van het uitzicht, hij liep elke keer weer snel weg. Terug op de camping nog mooi een keer de fire pit gebruiken. De vorige kampeerders hadden nogal wat houtblokken onder picknicktafel laten liggen, die blokken hebben we mooi opgestookt.

Graag had ik nog een dagje aan Banff toegevoegd. Dan zouden we de Johnston Canyon hebben meegepakt en ook de Bow Falls hebben we nu overgeslagen. Eventueel had ik nog wel een keer met een gondel de berg op gewild, wat ook hier in het dorp kan, maar of we dat Metteke nog een keer hadden kunnen aandoen... Het extra dagje Banff heeft nu in de afweging verloren van de Stampede die we overmorgen gaan bezoeken. Een rodeo in plaats van nog meer natuurschoon. Misschien hadden we de camper een dag langer moeten huren, zodat we hem niet morgenochtend half 11, maar eind van de dag in Calgary hadden kunnen inleveren. Dat hadden we dan maar vooraf moeten bedenken. Morgen slapen we in ieder geval weer in een hotel en is het gebeurd met de vuurtjes en wildlife. 

Helaas ontbreken de eland en de wolf nog op het lijstje, of een bald eagle van dichtbij. Verder hebben we zo ongeveer gespot wat we wilden, alleen hadden we ze nog graag wat meer gezien allemaal. Onlangs waren er nog wolven en beren op de camping gezien, maar dat soort dingen ontgaan ons altijd.