Do 28 juni - door naar the Rockies, naar Jasper National Park

Vandaag weer tijd om te verkassen. 320 kilometer deze keer. Er zaten deze keer vrijwel geen haarspeldbochten of enorme steile stukken in de weg, dus we schoten mooi op. Na anderhalf uur stopten we even omdat er een boel campers op de vluchtstrook stonden. Deze keer was er een zwarte beer te zien, die rustig langs de kant van de weg zat te kauwen. Er waren heel wat mensen die gerust op een meter of 10 foto's gaan staan maken. Ik maakte niet dezelfde fout als twee dagen geleden en bleef net wat achter deze mensen. Het idee is dat ik niet sneller hoef te zijn dan de beer, maar dan die mensen. De beer bleef echter kalm. We spraken hier een aantal mensen die voor ons in het vliegtuig hadden gezeten, ze vroegen nog waar Nils was, die lag lekker te slapen in de caravan. Deze mensen reden de route ook tegenovergesteld aan ons, volgens hen gaan we veel mooie dingen zien komende dagen. 

In Valemount hebben we even gestopt om de benzine weer op peil te brengen, omgerekend is het een cent of 90 per liter. Dan zit er al zo'n 200 kilometer in de benen vanaf vanochtend. Vanaf daar is het niet ver meer richting Jasper. We zijn eerst nog gestopt bij de Rearguard Falls, na een kleine maar pittige wandeling, was deze waterval leuk om even te zien. Vergeleken met de watervallen van gisteren is dit eigenlijk niet meer dan een stroomversnelling. Daarna bij Mount Robson Provincial Park, om de berg Mount Robson zelf te bekijken. Dit park grenst aan de westkant van Jasper National Park. Het is de hoogste berg van de Canadese Rocky Mountains. De sneeuw lijkt vanaf de parkeerplaats niet eens zo heel hoog te liggen en ook de berg zelf lijkt niet extreem hoog, maar het is moeilijk in te schatten hoe ver de berg vanaf het uitkijkpunt ligt en daarnaast hebben we geen idee hoe hoog de parkeerplaats boven zeeniveau ligt. 

Toen was het tijd voor het laatste uurtje naar het dorpje Jasper, in het gelijknamige national park. We kwamen al snel bij ingang. Jasper is sinds 1907 een nationaal park, maar volgens mij wel zo ongeveer het bekendste park van Canada. Er loopt een snelweg van west naar oost door het park en in principe mag je gewoon doorrijden bij de poorten van de ingang als je geen gebruik gaat maken van de schoonheid van het park. Dat zijn wij wel van plan, maar gezien we al een jaarkaart hadden gekocht was er geen noodzaak om bij de toegangspoorten te stoppen. De drukke snelweg doet echter wel wat af aan de beleving van zo'n park.  De wegen zoals in Amerika geven een meer idyllisch gevoel. 

Uiteindelijk  kwamen we in het dorpje. Wederom een erg toeristisch, het ziet er uit als zo'n typisch dorpje in de bergen uit films. Bij het visitor center hebben we even een plattegrond van het park gehaald en een bakje koffie gescoord. Dat was ook al weer een tijdje geleden. Het dorp ligt aan een spoorlijn van oost naar west Canada. De treinen die daar stonden konden wederom de goedkeuring van Nils verdragen. Omdat we door het binnenrijden van het park in de provincie Alberta zijn beland verloren we nog een uur door het tijdsverschil dus het was al weer tegen 4 uur toen we op de camping kwamen. 

We besloten het rijden voor vandaag te laten voor wat het is en bleven op Whistlers Campground. Nils heeft met mij lekker op de glijbaan van de camping gespeeld. Er schijnen veel wapiti's/elk met jongen over de camping te lopen. Op die jongen komen dan weer beren af, want jonge elk zijn wat gemakkelijker te vangen dan volgroeide. Gezellige boel. Ben benieuwd of we er iets van merken. Of het daar mee te maken heeft weet ik niet, maar op deze camping mag je geen vuurtjes maken. Tevens heeft de camping een alcoholverbod. Mijn wereld stortte in. Rebels als we zijn hebben we ons aan dat laatste niet helemaal gehouden. De grootste tijdsbesteding van de avond is wel weg, tot nu toe hebben we toch altijd wel een vuurtje gemaakt. Op deze camping zijn ook relatief veel muggen. Tsja, het wordt relatief vroeg donker, het is wat kouder doordat we in de bergen zitten en we willen toch bij de camper blijven, want Nils slaapt daar. Dan zelf ook maar bijtijds het bed in. Morgen echt het park in!

Amerikaanse zwarte beer

Wo 27 juni - Wells Gray Provincial Park

Een relax dagje vandaag. We gaan alleen wat bekijken in Wells Gray Provincial Park, dat ligt hier om de hoek. Het park is groter dan Overijssel, maar toch is het geen national park. Het schijnt dat je als provincie zelf bepalen of je dit wil voordragen als nationaal park, maar dan zijn er meer regels. Nou zou je bijvoorbeeld op bepaalde stukken ook nog jacht kunnen toestaan. Het is een bergachtig park, met een heleboel watervallen. We gaan voor de paar watervallen in het park die makkelijk bereikbaar zijn, de verste is 50 km van de ingang. Vlak daarna wordt de weg onverhard en wordt het wat lastiger met de camper. Andere watervallen zijn weer te ver lopen van de weg, omdat met Nils te doen. Nu rijden we dus alsnog een dikke 100 kilometer, maar het voelt als naast de deur.

Als eerst zijn we gestopt bij Spahat Falls. Dat schijnt officieel nog niet in het park te zijn, maar dat maakt de waterval niet minder mooi. Het is hier weer lekker rustig, Nils kunnen we daarom mooi zelf een beetje laten rondlopen. Je loopt eerst boven langs de stroom, je hoort het lawaai al, maar je kan niets zien. Zo'n baan heeft de waterval al door de rotsen gesleten in al die jaren. Verderop wordt hij zichtbaar vanaf de zijkant. Wat een mooie weer! Ook het uitzichtpunt over de vallei dat er vlakbij zit is prachtig. De schoonheid van Canada begint ons steeds meer te grijpen, terwijl iedereen die we tegenkomen zegt dat het mooiste deel van onze reis nog moet komen. De meeste mensen doen de route in de tegenovergestelde richting. 

We rijden door het park in naar Dawson Falls. Er is een parkeerplaats voor touringcars, praktisch naast de waterval, maar auto's en campers moeten een stuk verder parkeren en dan maar wandelen. Voor ons is dat vandaag geen straf. Het zonnetje schijnt lekker. Overigens hebben we in het park helemaal geen touringcars gezien. Sowieso vonden we het vrij rustig hier. Bijzonder, tussen Vancouver en die nationale parken heb je zeker met een camper toch echt wel 2 overnachtingen nodig en dit park zit daar qua afstand juist op zo'n ideale plek voor. Na de kleine wandeling zagen we de Dawson Falls. Een brede waterval, niet al te hoog, maar wat een kracht zit daar weer achter. Die rivier trotseer je niet even zo maar. We kunnen in het bos een stuk langs het water lopen, maar daar is het meteen een stuk donkerder. Het viel nog niet mee om een mooie foto van deze waterval te krijgen. 

De volgende waterval is maar een paar minuten verder rijden. Via een paar haarspeldbochten staan we snel op de parkeerplaats van Helmcken Falls. De meest beroemde van de watervallen hier. Het is niet zo moeilijk om te begrijpen waarom als je deze ziet. Van 141 meter hoogte stort hij in de kloof naar beneden. Er vlogen ook nog een paar adelaren rond, die zijn helaas erg moeilijk om te fotograferen, maar wel imposant om te zien. We zien ze wel vaker grote roofvogels vliegen, maar nooit zo dichtbij dat je de soort kan herkennen. 

Dat was het eigenlijk het natuurschoon van vandaag. Nu weer dezelfde route terug, druk speurend naar beren of andere dieren. Verder dan twee herten ben ik daarbij echter niet gekomen, Metteke heeft ze deze keer niet gezien. We stopten nog even weer bij het uitzichtpunt bij de Spahat Falls, omdat Nils sliep en we tijd genoeg hebben. Via de winkel in Clearwater, waar Nils genoot van het winkelwagentje in de vorm van een raceauto, zijn we weer terug gegaan naar de camping. 

Tegen een uur of 2 waren we weer terug. Even een wasje draaien en lekker luieren. We zijn even bij het meertje gaan kijken, waar veel waterlelies in de bloei staan. Metteke en Nils hebben vanaf de steiger nog toegekeken hoe soepel ik een stukje zwem. Dit meertje bestaat niet alleen uit smeltwater, want het water is best fris, maar niet zo koud als die bergmeertjes. We zagen ook nog hoe een nieuwsgierige waterschildpad kwam kijken wat we aan het doen waren. Noteren we ook op ons lijstje dieren. Vanavond gaat eerst de BBQ en dan het haardvuur aan.

Morgen weer ruim 300 kilometer, maar dat schijnt redelijk eenvoudig aan te rijden te zijn. De laatste dag met een flinke rijafstand, maar dan beginnen we wel mooi aan de 4 nationale parken die er liggen. Jasper, Banff, Yoho en Kootenay.