Za 16 juni - van Zwolle naar Vancouver

De kop is er af. We zijn begonnen aan onze trip. Na wat passen en meten is alle bagage in de koffers verdwenen en zijn we tegen 11 uur vertrokken naar Schiphol. Daar was het druk, maar alles ging toch redelijk snel. Omdat wij een autostoeltje voor Nils mee hebben mochten we naar een apart loket voor het afgeven van de bagage, ook laten ze je voor gaan bij de douane. Er ging speciaal voor ons zo'n scanunit open. Zo'n Nils is een aanrader om mee te nemen. Als beloning trakteerden wij hem nog even op een happy meal. Ik denk niet dat we in Canada zo vaak gebruik gaan maken van die keten en op Schiphol is de keuze nou ook weer niet reuze. Door Nils mochten we ook als een van de eersten het vliegtuig in, maar uiteindelijk vlieg je wel allemaal tegelijk weg. So far so good.

In het vliegtuig was volgens de stewardess slechts 1 stoel vrij, dus we hebben Nils de hele vlucht op schoot moeten houden. Een kind onder de twee kan zonder stoelticket mee, maar dan wel op schoot. Dat scheelt toch flink wat geld. Ik bof maar dat hij liever bij Metteke zit dan bij mij. De vlucht verliep goed, een half uur sneller dan gepland. We vlogen over Groenland. Wat een ijsschotsen zie je dan drijven. Schitterend. Als het nu zo slecht gaat met de ijskappen, hoe zou het er dan uitzien in de goede tijd? We hebben wat films gekeken en ik heb met Nils meer dan een uur door het vliegtuig gelopen. De stewardessen genoten er van hoe meneer zijn ijsje eet. Nils heeft alleen het laatste uurtje maar geslapen, oververmoeid, maar hij bleef maar wakker. Zonder een kik te geven, dus we zijn al meer dan tevreden. We hebben bewust voor een rechtstreekse vlucht naar Vancouver gekozen, zodat wij die arme jongen geen overstap aan doen, hoe dan ook blijft het altijd een enorm lange zit in zo'n vliegtuig. 

In Canada aangekomen ging alles eigenlijk vrij soepel. De buggy kregen we gelukkig al aan de gate, dus Nils hoefden we niet te dragen. De bagage lag er eigenlijk ook vrij snel en onze Pakistaanse taxichauffeur bracht ons in een half uurtje naar het hotel. De rit door dit zuidelijke deel van Vancouver is eigenlijk precies hoe het er in films uitziet. Lange, rechte wegen, groenstrookje met stoep en dan huizen met een veranda. Het is Canada, maar het verschilt wat dat betreft niet van het buurland, waar we al wat ervaring mee hebben. 

De straat van ons hotel is afgezet voor een een soort braderie, dus we hebben nog even moeten rotzooien voor de bagage in het hotel stond. Altijd leuk. Dit hotel, English Bay Hotel genaamd, zit aan de rand van de stad en met wat geluk kijk je vanuit het hotel uit over English Bay. Dat geluk heeft niet iedereen, want ons raam zit aan de andere kant van het gebouw en zo kijken wij vanaf de kamer op een prachtige bouwplaats. De jetlag zal er vast wel voor zorgen dat we toch eerder wakker zijn dan dat het werk begint. 

Nadat we even gesetteld waren hebben we nog even aan het strand gekeken en wat boodschappen gedaan. Het is zaterdag, dus het is lekker druk in de buurt van het strand. We zijn maar terug naar het appartement gegaan voor Nils, die gaat lekker slapen met mama. Het is kwart over 4 in Nederland dus de dag is lang genoeg geweest. Papa nog even een biertje en we zien wel wat de dag morgen voor ons te bieden heeft.