Di 19 juni - de camper ophalen

Vanochtend was het tijd om afscheid te nemen van Vancouver. Nils was nog steeds totaal niet fit, dus we zijn tot het einde in onze kamer gebleven, veel meer zat er met onze vent niet in. Van de receptionist mochten we tot 12 uur in de kamer blijven in plaats van 10 uur, dat was dan wel weer prettig.  We hadden het nummer van de taxichauffeur van zaterdag gekregen, dus hem gevraagd om ons om 12.15 op te halen. In het Pakistaans klinkt dat nog meer als 12.50 dan in het Engels dus die kwam een half uur later dan gehoopt. Hij reed ons alsnog vrij snel naar Cruise Canada.

Daar hebben we ook nog weer bijna een uur gewacht tot we aan de beurt waren. Het was druk en volgens mij werken ze daar ook niet zo efficiënt. Vrolijk zijn de medewerkers in ieder geval niet. Metteke heeft wel mooi een kinderstoel voor buiten geconfisqueerd die andere mensen net weg wilden smijten. Na een tijdje kregen wij de sleutel van ons beestje van 9 meter en een uitleg hoe de camper werkte. De uitleg van de verwarming hebben we overgeslagen, die gebruik je toch niet in de zomer. Het is een vrij nieuwe camper, met slechts zo'n 4.000 kilometer op de teller. Dan horen we vast bij de eerste paar gebruikers. De camper zit vol met allerlei usb-poorten, erg handig voor het opladen van de apparaten, dan heb je ook geen wereldstekker nodig. Nils zijn stoel maakten we vast in de zithoek, die man had daar toch een mooie plekje aan tafel. 

Daarna direct met de camper over een drukke weg, half file rijdend naar de Walmart. In eerste instantie hadden we een camping gereserveerd die praktisch naast de terminal van de ferry naar Vancouver Island gevestigd is, met een grote supermarkt tegenover de camping. Vanaf Cruise Canada zou dit steeds verder de stad uit (en dus rustiger verkeer) zijn. Leek ons ideaal om mee te beginnen. Twee weken voor de vakantie kregen we echter ineens een mailtje dat ze permanent gesloten waren. Er zijn in die hoek maar weinig campings te vinden, laat staan dat ze nog een vrije plaats voor ons hadden. We vonden een camping en reserveerden een plekje drie kwartier verderop, midden in een buitenwijk van Vancouver. Het was dit, of overnachten op de parkeerplaats van een Walmart. Dat schijnt ook te kunnen, maar dat leek ons helemaal niks. Daardoor kwamen we nu op deze drukke route. Even rustig de tijd om in het verkeer te wennen aan het formaat was er niet bij. Zweetdruppels op het voorhoofd maar we kwamen er. 

In de Walmart hebben we flink laten lopen zoeken naar alle rotzooi. Wat een gedoe. Je kan er tv's tot strandstoelen kopen maar probeer maar eens peper en zout te vinden. Toen ik net vloekend de hoop op wilde geven hoorde ik 2 Nederlanders bij wie ik mijn hart luchtte. Zij hadden totaal niet aan peper en zout gedacht dus waren blij met mijn geklaag en hij pakte binnen 2 seconden een peper-en-zoutstel uit het schap. Ik heb hem huilend van blijdschap bedankt. Nils was nog steeds niet lekker dus we waren blij dat het achter de rug was.

Nu door naar de camping. Onderweg heb ik volgens mij nog een rubber paaltje aangetikt bij een wegversmalling, maar wie versmalt dan ook de weg als ik daar voor het eerst in een camper rijd? Waarschijnlijk de enige keer in mijn leven dat ik daar ben en uitgerekend dan besluit je aan die weg te gaan werken.. Uiteindelijk kwamen we bij de camping. De naam doet heel wat vermoeden, Plaza Mobile Home & RV Park, maar het is gewoon een trailerpark waar toevallig ook een paar campers kunnen staan. Eerst moesten we nog even wachten, volgens het briefje op de deur, want de eigenaresse was even eten halen. Die kwam even later terug met een paar tassen fast food, een uitnodiging om mee te eten zat daar echter niet bij. We hebben ons op een plekje geïnstalleerd, maar het aansluiten van riool, water en stroom is niet zo moeilijk, dat lukt zelfs ons. Eenmaal klaar hebben we eerst even ontspannen met een drankje, ik vond het best pittig om in een stad als Vancouver je eerste camperrijles te nemen. Eigenlijk geloof ik er niet in dat we nog een lelijkere plek als dit gaan krijgen deze reis, maar we waren al lang blij dat we er waren. Zelfs Nils was ineens een stuk vrolijker en had weer wat energie, hopelijk heeft ie morgen weer een fris koppie.

Eind van de middag zijn we rustig alles op gaan ruimen, zodat de lege koffers onder in de bagageruimte van de camper kunnen. Die hebben we voorlopig niet nodig. Nils kreeg het bed onder toebedeeld en het bed boven de bestuurdersstoel is voor ons, dat vergt wat geklauter en we hebben liever niet dat Nils daar uitrolt. We hebben nog even gevoetbald met Nils, hij zag er steeds fitter uit naar mate de middag verstreek. Op een camping laat je hem toch iets makkelijker rondstruinen dan op de drukke straten van Vancouver. Metteke heeft ons keukentje getest, gelukkig werkt ook dat goed genoeg. Vanavond wordt het vast niet laat, morgen willen we iets na 6 uur richting de boot rijden. Daar moeten we ons voor 7.15 melden en in plaats van 5 minuten wordt het dus minstens drie kwartier rijden.