We stonden daarna vrij snel bij de boot en moesten met onze RV tussen de vrachtwagens gaan staan. Dit tijdstip en deze weg waren wel iets fijner om een beetje te wennen aan de camper. Nog een half uurtje tot de boot geladen ging worden, wat ons mooi de kans gaf te ontbijten. Meteen merk je het profijt van een camper, fijn dat alle spullen altijd bij je zijn. Ontbijten e.d. kan waar je wil. Nils was ook weer helemaal fit, dat deed ons natuurlijk ook erg goed. Het inparkeren op de boot was wel weer even pittig. Er zat nog maar een paar centimeter tussen de spiegels en de rand van de boot.
De meeste boten vanaf hier gaan naar Victoria, de hoofdstad van Vancouver Island. Schijnt een schitterende tocht door de Gulf Islands te zijn. Dat is de kortste overtocht en die boot vertrekt ook zo'n beetje elk uur. De meeste auto's sluiten dan ook aan in de rijd voor die overtocht. Dat waren wij eerst ook van plan en dan de volgende dagen in etappes naar Pacific Rim doorreizen. De camping, Green Point Campground in Pacific Rim was dan echter vol. Als we ons deel op Vancouver Island omdraaiden, was er nog wel plek. Dus nu gaan we in 1x naar Pacific Rim en dan in etappes naar Victoria. We namen daarom de boot naar Nanaimo, wat een stuk dichter bij ons eindpunt van vandaag ligt. Deze boot vertrekt maar een paar keer per dag. Zo vroeg in de ochtend had onze voorkeur, gezien we nog een flink stuk moeten rijden. Varen tussen Victoria en Vancouver bewaren we daarom voor over een paar dagen. De vaart naar Nanaimo was erg mooi. De meeste mensen bleven binnen in het restaurant, wij gingen liever naar buiten, daar was bijna niemand. Het was ook nog aan de frisse kant, maar het zonnetje kwam er langzaam door. Ze schijnen er wel eens walvissen en dergelijke te spotten, maar helaas was dat vandaag niet het geval. We moesten het doen met de uitzichten op de bergen. Ook zeker geen straf. Hierdoor hadden we echt het idee dat het avontuur is begonnen.
Op Vancouver Island aangekomen zijn we naar Englishman River Falls gegaan. Een kleine waterval, die op de 'als er tijd is' lijst stond. We besloten toch even te gaan kijken, even een half uurtje rondom een waterval in de natuur lopen, als klein beginnetje voor alles wat komen gaat. Tevens is het even een mooie afwisseling tussen de bootreis van net en de autorit die daarna nog volgt. Er zwommen zelfs mensen in het smeltwater, maar zo gek zijn wij niet. Het was lekker om even door het bos te lopen, maar de waterval zelf is niet zo goed zichtbaar en niet zo spectaculair. Ik zou er volgende keer niet voor omrijden, maar spijt hadden we ook niet. Het was inmiddels eind van de ochtend, tijd om verder te rijden. We sloegen nog wat vergeten boodschappen in bij de Walmart in het stadje Port Alberni en stopten nog even bij een Liquor Store. Supermarkten verkopen in Canada geen druppel alcohol en bij een kampvuurtje wil ik toch wel heel graag een biertje.
Daarna gingen we door naar Pacific Rim. Wat een prachtige route. 90 kilometer lang slingeren met flinke hoogteverschillen door de bergen, langs meren en rivieren. Alleen die rit is al een beleving op zich. Maar ook aan die weg kwam een eind en we arriveerden bij het park. Pacific Rim zit sinds 1970 in het nationale parken systeem. Het heeft ook nog een aparte status, omdat de inheemse bevolking ook nog de baas is over bepaalde stukken. Zodra je het park in rijdt kom je bij een Visitor Center. We hebben daar een jaarkaart gekocht, waarmee je ook de andere parken in mag. Die hangen we aan de achteruitkijkspiegel, zodat camera's bij de ingang zien dat we dit in het bezit hebben. Vanaf daar was het nog maar een klein stukje rijden naar ons eindpunt van vandaag, Green Point Campground. Op de camping hebben we de RV in enkele pogingen achteruit ingeparkeerd (Metteke en ik zijn nog geen ingespeeld team). Wat een vette plek. Een klein inritje vanaf de weg naar een plek waar een picknicktafel en een firepit staan. Helemaal omringd door groen, waardoor je vrijwel niets ziet van de rest van de camping. We hebben wat hout geregeld en zijn lekker een vuurtje gaan stoken en hebben daar een stukje vlees op geroosterd. Precies zoals we Canada hadden voorgesteld, alleen zouden we toch graag nog wat meer wildlife zien. Verder dan ganzen en reigers zijn we nog niet gekomen. We zien wel wat roofvogels zweven, maar wat het precies is, is niet te zien.
De meeste boten vanaf hier gaan naar Victoria, de hoofdstad van Vancouver Island. Schijnt een schitterende tocht door de Gulf Islands te zijn. Dat is de kortste overtocht en die boot vertrekt ook zo'n beetje elk uur. De meeste auto's sluiten dan ook aan in de rijd voor die overtocht. Dat waren wij eerst ook van plan en dan de volgende dagen in etappes naar Pacific Rim doorreizen. De camping, Green Point Campground in Pacific Rim was dan echter vol. Als we ons deel op Vancouver Island omdraaiden, was er nog wel plek. Dus nu gaan we in 1x naar Pacific Rim en dan in etappes naar Victoria. We namen daarom de boot naar Nanaimo, wat een stuk dichter bij ons eindpunt van vandaag ligt. Deze boot vertrekt maar een paar keer per dag. Zo vroeg in de ochtend had onze voorkeur, gezien we nog een flink stuk moeten rijden. Varen tussen Victoria en Vancouver bewaren we daarom voor over een paar dagen. De vaart naar Nanaimo was erg mooi. De meeste mensen bleven binnen in het restaurant, wij gingen liever naar buiten, daar was bijna niemand. Het was ook nog aan de frisse kant, maar het zonnetje kwam er langzaam door. Ze schijnen er wel eens walvissen en dergelijke te spotten, maar helaas was dat vandaag niet het geval. We moesten het doen met de uitzichten op de bergen. Ook zeker geen straf. Hierdoor hadden we echt het idee dat het avontuur is begonnen.
Op Vancouver Island aangekomen zijn we naar Englishman River Falls gegaan. Een kleine waterval, die op de 'als er tijd is' lijst stond. We besloten toch even te gaan kijken, even een half uurtje rondom een waterval in de natuur lopen, als klein beginnetje voor alles wat komen gaat. Tevens is het even een mooie afwisseling tussen de bootreis van net en de autorit die daarna nog volgt. Er zwommen zelfs mensen in het smeltwater, maar zo gek zijn wij niet. Het was lekker om even door het bos te lopen, maar de waterval zelf is niet zo goed zichtbaar en niet zo spectaculair. Ik zou er volgende keer niet voor omrijden, maar spijt hadden we ook niet. Het was inmiddels eind van de ochtend, tijd om verder te rijden. We sloegen nog wat vergeten boodschappen in bij de Walmart in het stadje Port Alberni en stopten nog even bij een Liquor Store. Supermarkten verkopen in Canada geen druppel alcohol en bij een kampvuurtje wil ik toch wel heel graag een biertje.
Daarna gingen we door naar Pacific Rim. Wat een prachtige route. 90 kilometer lang slingeren met flinke hoogteverschillen door de bergen, langs meren en rivieren. Alleen die rit is al een beleving op zich. Maar ook aan die weg kwam een eind en we arriveerden bij het park. Pacific Rim zit sinds 1970 in het nationale parken systeem. Het heeft ook nog een aparte status, omdat de inheemse bevolking ook nog de baas is over bepaalde stukken. Zodra je het park in rijdt kom je bij een Visitor Center. We hebben daar een jaarkaart gekocht, waarmee je ook de andere parken in mag. Die hangen we aan de achteruitkijkspiegel, zodat camera's bij de ingang zien dat we dit in het bezit hebben. Vanaf daar was het nog maar een klein stukje rijden naar ons eindpunt van vandaag, Green Point Campground. Op de camping hebben we de RV in enkele pogingen achteruit ingeparkeerd (Metteke en ik zijn nog geen ingespeeld team). Wat een vette plek. Een klein inritje vanaf de weg naar een plek waar een picknicktafel en een firepit staan. Helemaal omringd door groen, waardoor je vrijwel niets ziet van de rest van de camping. We hebben wat hout geregeld en zijn lekker een vuurtje gaan stoken en hebben daar een stukje vlees op geroosterd. Precies zoals we Canada hadden voorgesteld, alleen zouden we toch graag nog wat meer wildlife zien. Verder dan ganzen en reigers zijn we nog niet gekomen. We zien wel wat roofvogels zweven, maar wat het precies is, is niet te zien.
Vandaag was wel weer de bevestiging voor ons dat we liever buiten in de natuur zijn, dan in een drukke stad. Nils kan lekker rond de plek struinen, zonder dat je elk moment bang moet zijn dat hij de stoep afschiet de weg op. Te ver laten we hem ook niet afdwalen, er kan in theorie 'gewoon' een beer of poema uit de bosjes komen. Ik geloof dat Vancouver Island naar verhouding een flinke populatie poema's zou moeten hebben. Tot nu toe houden de bosjes zich in ieder geval nog kalm.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten