Do 21 juni - Pacificim Rim

Voor het eerst deze vakantie hebben we van de dekens gebruik moeten maken. Het was volgens Metteke koud en volgens mij fris. Er zit in ieder geval een aardig verschil in temperatuur tussen de kust aan de Grote Oceaan en Vancouver. Aan het eind van de nacht is het helaas ook wat gaan miezeren waardoor er elke keer lekdruppels van de bomen op de camper vallen. De jetlag lijkt inmiddels voorbij, want voor het eerst deze reis hebben we lekker tot een uur of 7 doorgeslapen. Tijdens het ontbijt zagen we onze eerste eekhoorn, ze leven hier dus toch! Daarna zijn Metteke en Nils nog even gaan douchen, terwijl de miezer gelukkig zo goed als stopte.

Eenmaal klaar zijn we naar het visitor center in het oosten gereden. Dat was gelukkig maar een minuutje of 10 rijden. Eerst zijn we bij het gebouw naar binnen gegaan om even te neuzen. Daar hebben we een stuk taart gekregen vanwege een of andere feestdag. Volgens mij heeft dat te maken met de langste dag van het jaar of het begin van de zomer. De medewerkers zijn over het algemeen afstammelingen van de indianenstammen hier uit de buurt. Ze gingen samen met Nils liedjes zingen op een trommel. Dat zingen werd niet wat, maar met een stok op een trommel slaan vind elk kind volgens mij leuk. 

We besloten om naar South Beach te lopen. Een leuke wandeling door de bossen, langs de zee. Nils heeft zelf de trail van bijna een kilometer gelopen, maar hij vond het vlonderpad met veel trappetjes veel leuker dan de bestemming. We hebben wat over en bij de rotsen geklauterd om de getijdepoelen te zien. Allemaal zee-egels en krabbetjes, altijd leuk om te kijken. Het deed ons een beetje denken aan de kust van Bretagne, waar we vorig jaar waren. We liepen dezelfde route weer terug naar de camper. 

Op de parkeerplaats hebben we wat gegeten en was het tijd om Nils even te laten slapen. Metteke bleef op dienst bij de camper en ik ging weer naar het strand naast de parkeerplaats. Ook hier waren er flink wat getijdepoelen te vinden in de rotsen. Dit keer zag ik een paar flinke zeesterren in die poeltjes, ik wist niet dat ze zo groot werden. Volgens mij wel 30 cm doorsnee. Die hoopte ik vooraf al te gaan spotten hier! Oranje en paars waren ze. Het vergt wel wat moeilijk geklim over en tussen de rotsen, maar dat is zonder Nils prima te doen. 

Daarna besloten we terug richting de camping te gaan.  Omdat we er onderweg langsreden hebben we het vlonderpad Shorenpine Bog nog gelopen. Op zich wel leuk, maar niet een trail die je per se moet lopen als je hier bent. Wel is het een pad dat geregeld genoemd werd als hotspot voor zwarte beren, maar die vierden dan waarschijnlijk ook die feestdag vandaag. Op de tegen weg reden we nog langs de  Rain Forrest Trail, maar er staat een aantal keer overduidelijk aangegeven dat je niet meer met een RV mag parkeren. Daarnaast stond de boel ook elke keer vol met auto's als we daar langs komen, dus dat kan ook gewoon niet. Die trail zit ruim 4 km van de camping, dat is met Nils ook niet te belopen, dus dat hebben we (vooralsnog) overgeslagen. Jammer wel, dat er dan geen RV parkeerplekken bij die trail zijn. Verder is het namelijk niet echt druk in dit national park. Voor de meeste georganiseerde groepsreizen zal het wel net te ver uit de richting zijn. 

Bij de camping zijn we eind van de middag nog even het strand op gegaan. Na een beetje klauteren op de rotsen zagen we in de verte een bruine gloed over de rotsen. Het fototoestel kan aardig ver zoomen, er bleek een kolonie zeeleeuwen op de rotsen in de zee te liggen. Tenminste, wij vonden het er behoorlijk veel. Nils en ik hebben nog even lekker door de branding gerend, hij is er gelukkig weer helemaal bovenop. Zeiknat, maar wat genieten deed onze kleine man. 

Zo nog weer de fire pit in werking brengen en dan hebben we er weer een heerlijke dag opzitten. Het had wat ons betreft wel ietsje zonniger en warmer gemogen. Het is in ieder geval mooi dat we de eekhoorn, zeester en zeeleeuw nu aan het lijstje kunnen toevoegen!

Okerzeester