Daarna naar het winkelcentrum, want sinds gistermiddag wil het nieuwe fototoestel niet meer starten. De camping ligt praktisch naast een winkelcentrum en daar zat ook een elektronica zaak in. In de winkel hebben ze voor ons ook van alles geprobeerd, maar geen succes. Je wil de komende weken toch ook niet zonder foto's maken rondwandelen, dus we hebben maar een nieuwe gehaald. We kijken dan wel of we in Nederland wat met de garantie kunnen.
Het is maar goed dat ik vooraf al had gevraagd of ik de Camper even kon laten staan, want veel later dan we oorspronkelijk van plan waren reden we lekker de stad weer uit. Pas na het middaguur. De weg van Vancouver naar Whistler (bekend van Olympische winterspelen) noemt men de Sea to Sky highway. Vanaf zeeniveau langs een aantal fjorden de bergen in waar er ook een aantal watervallen zitten. Die watervallen stonden op de planning om te gaan bekijken vandaag. Er is nog wel meer te zien langs deze route, maar doordat we de hele ochtend al kwijt waren, besloten we het bij de watervallen te houden.
Het is maar goed dat ik vooraf al had gevraagd of ik de Camper even kon laten staan, want veel later dan we oorspronkelijk van plan waren reden we lekker de stad weer uit. Pas na het middaguur. De weg van Vancouver naar Whistler (bekend van Olympische winterspelen) noemt men de Sea to Sky highway. Vanaf zeeniveau langs een aantal fjorden de bergen in waar er ook een aantal watervallen zitten. Die watervallen stonden op de planning om te gaan bekijken vandaag. Er is nog wel meer te zien langs deze route, maar doordat we de hele ochtend al kwijt waren, besloten we het bij de watervallen te houden.
Na 50 kilometer zijn we gestopt bij de eerste daarvan, de Shannon Falls. Even wat gemarteld met parkeren, want vrijwel alles was bezet, maar het is gelukt. Het eerste waar je dan op hoopt is dat het toch niet elke keer zo moeilijk moet zijn om de camper kwijt te kunnen. Deze waterval laat de vorigen meteen verbleken, wat een hoogte. Wauw! Dit is wat we wilden zien! De watervallen zijn met 335 meter de twee na hoogste in British Columbia, de provincie waar we nu nog zijn. Ik ben nog even naar een ander uitkijkpunt geklommen, terwijl Metteke achter Nils aan moest jagen, die had het al gauw bekeken.
Meteen door naar Brandywine Falls. Die vrije parkeerplaats was eenvoudiger te vinden. Er stond echt maar een enkele auto. Dat kwam waarschijnlijk door het weer, het regende echt hard. Zo hard, dat we daar eerst een tijdje hebben gewacht tot het minder ging. Uiteindelijk besloten we toch maar naar buiten te gaan. Het is met zo'n rondreis natuurlijk nu of nooit. Er liggen toch droge kleren in de camper als je terug komt. Gelukkig hield het snel op met regenen. Deze waterval vonden we nog mooier, net als het uitzichtpunt over het meer wat er bij hoorde. Prachtig. De waterval zelf is 'maar' 70 meter hoog, maar je ziet het mooi in zijn geheel. Op de weg terug moesten we nog wachten voor een passerende goederentrein, dat maakte op Nils nog het meeste indruk. Zijn ook lange treinen vergeleken met Nederland en ze rijden niet heel hard.
Hoe verder we wegreden van Vancouver, hoe rustiger het ook weer werd op de weg. Door naar Whistler Olympic Park. Dat ging via een afslag van de Sea to Sky Highway. Na 10 km rijden op die weg was het afgezet, nog niet geopend dit seizoen. Wel konden we net voor de afzetting naar Alexander Falls. Deze waterval was min of meer ook de hoofdreden om deze weg op te rijden. Al weer zo'n mooie! Met 43 meter de laagste van vandaag, maar toch weer anders dan de vorige twee. Er was verder helemaal niemand in de buurt, dat hadden we na die parkeerplaats bij de eerste waterval niet verwacht.. Tijdens de rit terug naar de highway zelf zag Metteke in de verte weer een beer, maar die was weg voor ze mij kon vertellen waar. We hebben nog op dat plekje staan loeren, maar zagen niets meer bewegen. 2-0 voor haar... Na een klein stukje rijden kwamen we in het dorpje zelf. Whistler zelf is net Main street in Disneyland. Wat een toeristische attractie zijn die olympische spelen van jaren geleden nog steeds. Het werkt wel, want het was er behoorlijk druk. We zagen de ringen en deden wat inkopen. Voor Nils waren de speeltoestellen daar het hoogtepunt van de dag.
Vooraf hadden we al besloten dat we dan liever iets buiten Whistler wilden overnachten, we staan liever in het bos. Daarom moesten we nog een klein half uurtje door naar Nairn Falls Provincial Park. Daar slapen we. Het watervalletje dat er bij hoort gaan we morgenochtend bekijken. Dat wordt anders te laat voor Nils. Bij de ingang was niemand, op een groot bord stond dat we onze plek maar gewoon op moesten zoeken, aan het eind van de dag zouden rangers een rondje maken om de reservering te controleren. Er stond ook dat er 4 dagen terug een beer was gezien. Toen ik dat aan de park ranger vroeg, die even later langs kwam, zei hij dat het zelfs een half uur geleden was dat er een beer bij de camping liep. Spannend! Waarschijnlijk stond er daarom niemand bij de ingang. Voor een blikje bier en een goed verhaal is de beer overigens welkom. Stel dat we op tijd waren vertrokken, dan waren we waarschijnlijk al wel op de camping geweest en hadden we het wellicht gezien. Leuk dat Metteke beren heeft gezien, maar Nils en ik willen ook!
Hoe verder we wegreden van Vancouver, hoe rustiger het ook weer werd op de weg. Door naar Whistler Olympic Park. Dat ging via een afslag van de Sea to Sky Highway. Na 10 km rijden op die weg was het afgezet, nog niet geopend dit seizoen. Wel konden we net voor de afzetting naar Alexander Falls. Deze waterval was min of meer ook de hoofdreden om deze weg op te rijden. Al weer zo'n mooie! Met 43 meter de laagste van vandaag, maar toch weer anders dan de vorige twee. Er was verder helemaal niemand in de buurt, dat hadden we na die parkeerplaats bij de eerste waterval niet verwacht.. Tijdens de rit terug naar de highway zelf zag Metteke in de verte weer een beer, maar die was weg voor ze mij kon vertellen waar. We hebben nog op dat plekje staan loeren, maar zagen niets meer bewegen. 2-0 voor haar... Na een klein stukje rijden kwamen we in het dorpje zelf. Whistler zelf is net Main street in Disneyland. Wat een toeristische attractie zijn die olympische spelen van jaren geleden nog steeds. Het werkt wel, want het was er behoorlijk druk. We zagen de ringen en deden wat inkopen. Voor Nils waren de speeltoestellen daar het hoogtepunt van de dag.
Vooraf hadden we al besloten dat we dan liever iets buiten Whistler wilden overnachten, we staan liever in het bos. Daarom moesten we nog een klein half uurtje door naar Nairn Falls Provincial Park. Daar slapen we. Het watervalletje dat er bij hoort gaan we morgenochtend bekijken. Dat wordt anders te laat voor Nils. Bij de ingang was niemand, op een groot bord stond dat we onze plek maar gewoon op moesten zoeken, aan het eind van de dag zouden rangers een rondje maken om de reservering te controleren. Er stond ook dat er 4 dagen terug een beer was gezien. Toen ik dat aan de park ranger vroeg, die even later langs kwam, zei hij dat het zelfs een half uur geleden was dat er een beer bij de camping liep. Spannend! Waarschijnlijk stond er daarom niemand bij de ingang. Voor een blikje bier en een goed verhaal is de beer overigens welkom. Stel dat we op tijd waren vertrokken, dan waren we waarschijnlijk al wel op de camping geweest en hadden we het wellicht gezien. Leuk dat Metteke beren heeft gezien, maar Nils en ik willen ook!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten